Rekonstruktorzy z Grupy Edukacji Historycznej Fundacji Niepodległości wzięli udział w lubelskich obchodach 105. rocznicy Victorii Warszawskiej.
Sławetne zwycięstwo Polaków nad moskalskimi hordami bolszewickimi nadciągającymi ze wschodu mającymi podbić Europę po trupie Polski (jak to określano na kremlu) na jakiś czas zahamowało marsz RKKA na zachód. Na pamiątkę zwycięstwa w 18. najważniejszej bitwie świata (jak określił „Cud nad Wisłą” lord Edgar Vincent D'Abernon) dzień ten ustanowiono świętym Wojska Polskiego.
Co w naszej historii nierzadkie pokrywa się to również ze świętem Maryjnym - Wniebowzięciem NMP. (3 maja w święto upamiętniające uchwalenie Konstytucji 3 Maja w 1791 roku to w Kościele katolickim święto Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Uroczystość związana z obroną Jasnej Góry przed Szwedami w 1655 roku oraz ślubami króla Jana Kazimierza we Lwowie powierzającymi Polskę opiece Matki Bożej).
Przedstawiciele GEH wystąpili w oryginalnym umundurowaniu Polskich Sił Zbrojnych na Zach. - 2. Korpusu Polskiego gen. Wł. Andersa. Jest to nawiązanie nie od rzeczy ponieważ ta formacja WP składała się głównie z żołnierzy łagierników, Polaków wziętych do niewoli po 17 września 1939 roku przez krasnoarmiejców i zsyłanych na Sybir.
Nasi rekonstruktorzy zaprezentowali z zasobów Muzeum Polskich Sił Zbrojnych (na Zach.) w L-nie oryginalne pojazdy z okresu II wojny światowej: popularny „Jeep” - Willys Ford GPW (w barwach 15 kompani warsztatowo-remontowej 5 Kresowej Dywizji Piechoty), Daimler „Dingo” – opancerzony wóz zwiadowczy z Dowództwa 2 Korpusu Polskiego oznaczony na pancerzu napisem „NADZIEJA” (z 6. Pułku Pancernego „Dzieci Lwowskich” 2. Warszawskiej Brygady Pancernej), ciężarówkę GMC CCKW 353 – w barwach 22 Kompanii Zaopatrywania Artylerii (w której służył słynny Miś Wojtek) oraz M16 MGMC „Half-Track” – półgąsienicowy transporter opancerzony z przeciwlotniczą baterią 4 najcięższych karabinów maszynowych kal. 12,7mm (z 1 DPanc. Gen. Maczka). Przy okazji rekonstruktorzy opowiadali dla wielu chętnych o historii i wyposażeniu wojskowym tamtych czasów, a także kapralu misiu Wojtku (którego losy obrazuje nasz komiks „Przygody misia Wojtka, dzielnego żołnierza”).

Przedstawiciele GEH zapalili podczas uroczystości tradycyjnie białe i czerwone znicze pod Pomnikiem Nieznanego Żołnierza na Placu Litewskim dla uczczenia bohaterskich obrońców Ojczyzny. Kilka zdjęć z wydarzenia autorstwa Szefa GEH FN, poniżej – czytaj więcej: - w rozwinięciu tej informacji.

 W imieniu Dowództwa Garnizonu Lublin – 19 Lubelskiej Brygady Zmechanizowanej oraz własnym serdecznie zapraszamy na uroczyste obchody Święta Wojska Polskiego, które odbędą się w dniu 15 sierpnia 2025 r. w Lublinie.
Program poniżej na plakacie w rozwinięciu tej informacja – „Czytaj więcej”:

10 sierpnia br. w 88. rocznicę „operacji polskiej” NKWD uczciliśmy w Lublinie jej ofiary. Uroczystość miała miejsce pod Pomnikiem Matki Sybiraczki opodal Placu Lecha Kaczyńskiego.
Wśród współorganizatorów społecznych obchodów znalazła się Fundacja Niepodległości.
Zbrodnia będąca elementem tzw. Wielkiego Terroru za Stalina, była przeprowadzona w latach 1937–1938. Zapoczątkował ją zaś rozkaz ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRS Nikołaja Jeżowa. Masowe aresztowania, egzekucje i deportacje Polaków zamieszkujących tereny Savietskovo Sajuza, dotknęły przede wszystkim naszych rodaków z Ukraińskiej i Białoruskiej SRR. Najczęstszym, oczywiście bezpodstawnym zarzutem oskarżanych bez jakichkolwiek dowodów było szpiegostwo i tzw. działalność wywrotowa. Historycy szacują, że ówczesne działania NKWD pochłonęły życie ok. 200 tys. Polaków obywateli CCCP. Około połowa została zamordowana w trakcie „operacji”, zaś drugie tyle to ofiary wycieńczenia, chorób i przemocy stosowanej przez stalinowskich oprawców wśród dziesiątek tysięcy zesłanych na Syberię.
Ich jedyną „winą” była polska tożsamość narodowa.

Modlitwę za pomordowanych poprowadził ks. Stanisław Sokół SJ. Fundację reprezentował Wojtek Rowiński ze Związku Żołnierzy NSZ – Okręg Lubelski, który zapalił tradycyjnie biały i czerwony znicze. Zapłonęły w niedzielny wieczór ku pamięci setek tysięcy naszych rodaków zamordowanych przez moskalskich imperialistów (wówczas w bolszewickim wcieleniu).

Kilka zdjęć z wydarzenia jego autorstwa poniżej – czytaj więcej: - w rozwinięciu tej informacji.

W 81. Rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego w ślad za Towarzystwem Edukacji Patriotycznej im. Gen. Karola Jana Ziemskiego przypominamy, że generał K. Ziemski ps. „Wachnowski” jeden z najwybitniejszych synów ziemi Lubelskiej był zastępcą dowódcy Powstania Warszawskiego oraz dowodził nim na Starym Mieście.

Karol Ziemski ps. Wachnowski, urodzony w podlubelskim Nasutowie (gmina Niemce) w 1895 r., zm. w Londynie w 1974 r., współzałożyciel Legii Akademickiej, wykładowca Wyższej Szkoły Wojennej, dowódca 36 Pułku Piechoty, w konspiracji w ZWZ/AK szkolił oddziały piechoty, w czasie Powstania Warszawskiego dowodził na Starym Mieście, po wojnie na emigracji, przewodniczący Komisji Krzyża Armii Krajowej, Generał brygady Wojska Polskiego, odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych i dwukrotnie Orderem Virtuti Militari.
Zapraszamy do wysłuchania reportażu Magdy Grydniewskiej #RadioLublin o generale Karolu Ziemskim - vide https://www.facebook.com/towarzystwo.ziemskiego

Poniżej biogram naszego Bohatera z zasobów Fundacji Niepodległości (aut. J. Fedirko):

Fotorelacja z wydarzenia autorstwa przedstawiciela FN Jana Fedirko, który tradycyjnie zapalił podczas uroczystości dla uczczenia jej bohaterów białe i czerwone znicze, na tej stronie w zakładce Multimedia/Galeria: https://www.fundacja-niepodleglosci.pl/multimedia/3036-godzina-w-81-rocznica-wybuchu-powstania-warszawskiego-w-lublinie

Poniżej zaś kilka zdjęć z Zamościa gdzie na Rynku udział w uroczystościach wziął Prezes FN Przemysław Omieczyński wraz z Rodziną.

Program - i nie tylko - lubelskich obchodów na które serdecznie zapraszamy poniżej:

„Ta walka miała sens, bo walka o wolną Polskę ma zawsze sens.”
Zdanie wypowiedziane na Zamojszczyźnie przez przedstawiciela BBN (doradcę Szefa BBN, reprezentującego KPRP) może komuś trącić truizmem, ale wobec sytuacji wewnętrznej i międzynarodowej Polski jest to nadal – i będzie ciągle - aktualne. 28 lipca uczyliśmy Niezłomnych Żołnierzy Wyklętych, bohaterów podziemia antykomunistycznego głównie z II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej.
W burzowe letnie przedpołudnie w Łabuniach pod Zamościem miało miejsce odsłonięcie płyty pamiątkowej poświęconej Żołnierzom II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej na cmentarzu parafialnym. Podniosły charakter wydarzenia podkreślała chociażby liczba czterech kapłanów koncelebrujących Mszę Św. w kościele pw. MB Szkaplerznej. To symboliczne ponieważ niejeden żołnierz WP, partyzant, w tym tzw. II podziemia nosił szkaplerz - niczym wojskowy nieśmiertelnik. Uroczystość po wspólnym odśpiewaniu Hymnu narodowego w akompaniamencie miejscowej orkiestry przeniosła się na cmentarz parafialny gdzie po odsłonięciu tablicy pamiątkowej nastąpiło jej poświęcenie. Wartę przy pomniku zaciągnęli żołnierze WP oraz rekonstruktorzy historyczni.
Fotorelacja z wydarzenia autorstwa przedstawiciela FN Jana Fedirko na tej stronie w zakładce Multimedia/Galeria: https://www.fundacja-niepodleglosci.pl/multimedia/3031-plyta-pamiatkowa-ii-inspektoratu-zamojskiego-ak-w-labuniach-28-vii-2025

Praktycznie bez chwili wytchnienia przemieściliśmy się do miejscowości Mokrelipie opodal Radecznicy. W Radecznicy przy klasztorze O.O. Bernardynów (zwanym Jasną Górą Lubelszczyzny) w krypcie Sanktuarium i Bazylika św. Antoniego znajdują miejsce wiecznego spoczynku odnalezieni i zidentyfikowani Niezłomni Żołnierze Wykleci z regionu. Wracając do Mokregolipia to na plebanii parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego odłonieto tablicę upamiętniającą ks. Józefa Mastalerza oraz żołnierzy oddziałów AK mjr. cc. Hieronima Dekutowskiego ps. „Zapora” i ppłk. Mariana Pilarskiego ps. „Jar”.
Uroczystość rozpoczęła się od Mszy Św. odprawionej przez blisko dziesięciu koncelebransów. Podczas homilii rozległy się gromkie brawa gdy kaznodzieja stwierdził, że Ci, których czcimy jako Wyklętych byli błogosławieni. Ponadto O. Zenon ciekawie zdiagnozował największa dolegliwość współczesności – „chorobę fajności”. Wszechogarniającej nas fajności z reguły kończy się kiedy przychodzi do odpowiedzialności.
Po nabożeństwie nastąpiło wręczenie – podobnie jak w Łabuniach – pamiątkowych Ryngrafów nadawanych przez przedstawicieli Rodzin Żołnierzy II Inspektoratu Zamojskiego AK na czele z wnukiem dowódcy płk. Mariana Pilarskiego „Jara” Dariuszem Pilarskim, Andrzejem Hulanickim (wnuk por. „Kanciarza”) córką ppor. Pawła Kalinowskiego ps. „Francuz”.
Po czym przemowom nie było końca…
Po poświęceniu tablicy miał miejsce ceremoniał wojskowy: Apel Pamięci oraz Salwa Honorowa oddana przez kompanię 3 Zamojskiego Batalionu Zmechanizowanego.
Poza głównymi organizatorami – ww potomkami bohaterskich żołnierzy II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej – oraz społecznością lokalną wśród gości od początku towarzyszyli uroczystościom m.in. Wiceprezes IPN Krzysztof Szwagrzyk oraz Jan Józef Kasprzyk, poseł z tych ziem Sławomir Zawiślak, dołączył także red. Tadeusz Płużański.
Fotorelacja z wydarzenia autorstwa przedstawiciela FN Jana Fedirko na tej stronie w zakładce Multimedia/Galeria: https://www.fundacja-niepodleglosci.pl/multimedia/3032-uroczystosci-upamietnienia-ii-inspektoratu-zamojskiego-ak-mokrelipie-28-vii-2025

Z bólem serca żegnamy jednego z naszych ukraińskich przyjaciół - Romana Orishchenko, który zginął w obronie swej Ojczyzny i Europy walcząc z rashystami. Roman był prawdziwym żołnierzem, ponieważ "Prawdziwy żołnierz walczy nie dlatego, że nienawidzi tego, co jest przed nim, ale dlatego, że kocha to, co zostawił za sobą.” - G.K. Chesterton.
Romana poznałem podczas EuroMajdanu. Był aktywny członkiem Samoobrony i tak jak Majdan, tak było widać, że i On dojrzewa, wzrasta do Rewolucji Godności. Roman pozostał bardzo aktywny również po zakończeniu kolejnej ukraińskiej rewolucji. Kiedy mieliśmy nadzieję, że pożegnanie Nebesnej Sotni to będą już te ostatnie ofiary walki o niepodległość Ukrainy, niestety okazały się pierwszymi kolejnego, nowego etapu. Szczególnie ceniłem działalność Romana polegającą na zbieraniu wspomnień, świadectw, a zwłaszcza wierszy, pieśni, twórczości, która powstała na barykadach kijowskiego Majdanu. To znakomicie odpowiadało intelektualnemu rysowi jego osobowości. Roman oczywiście nie uchylał się również od walki. Wręcz przeciwnie. Należy przypomnieć, że po agresji na Krym i następującej prawie zaraz potem tzw. rebelii na Donbasie i Ługańszczyźnie czoła moskalom na początku - płacąc za to ogromną cenę wielu ofiar życia - pierwsi stawili właśnie uczestnicy Rewolucji Godności. To oni niemalże wprost z Majdanu nie przeszkoleni, słabo uzbrojeni, ekwipażowani z pomoc zagranicznej wyruszyli stawić czoła odwiecznemu wrogowi. Roman wspierał wiele ochotniczych batalionów my zaś skromnie pomagaliśmy w tym dziele – traktując to jako naszą powinność wobec sąsiadów, przyjaciół. Roman bardzo się cieszył z pomocy Polaków. Tych zza miedzy (Bugu Zachodniego), a przede wszystkim zaangażowania zamieszkałych na Ukrainie. Dla nas zawsze miał czas. Gdy przyjeżdżaliśmy nawet nocą czekał z gorącą herbatą i szczerym uśmiechem na zmęczonym obliczu.
Gdy nastał czas szaleństwa – ataku kremla w pełnym wymiarze na Ukrainę Roman nie mógł już dłużej czekać. Chwycił za broń.
Latami dzielnie stawał, stawiał czoła – jako dowódca kompanii – złu mordoru jakie usiłuje wlać się na ukraińska ziemię. Wróg dosięgnął go z powietrza. Kolejny z najcenniejszych synów Neńki Ukrainy odszedł zameldować się do Michała Archanioła – Wodza Niebieskich Zastępów i patrona Ukrainy.
Romanie poznanie Ciebie było darem, wybacz, że nienależycie, zbyt mało zeń korzystałem. Druże dziękujemy za Twoje życie i jego ofiarę jaką złożyłeś na ołtarzu niepodległości Ukrainy oraz wolności naszej i waszej w walce z moskalskimi imperialistami. Odpoczywaj w pokoju. Xaj zemla bude Tobi puxom. Slava Ukraini!
Gieroju slava!
R.I.P.
Relacja z pochówku śp. Romana: https://youtube.com/shorts/G1p9ovvKVDk?si=89xekH0w5j0xc9UX

Jan Fedirko, Fundacja Niepodległości VII 2025

Tekst ten w języku ukraińskim (na ukraińskoj movi) – w przekładzie Andrija Saventsa - poniżej (w rozwinięciu tej informacji „Czytaj więcej:”)

Te słowa modlitwy zamordowanych za oprawców – przytoczone przez Zdzisława Niedbałę (z UM Lublin) można by określić myślą przewodnią uroczystości upamiętnienia 82. Rocznicy Rzezi Wołyńskiej w Lublinie. Kontynuując ten wątek podczas homilii Mszy świętej w lubelskim kościele Garnizonowym kapłan apelował: „Módlmy się zamordowanych podczas Rzezi Wołyńskiej przede wszystkim Polaków, ale również Ukraińców i przedstawicieli innych narodów." W takiej to atmosferze powagi i zadum 11 lipca br. w Lublinie obchodziliśmy Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej (oficjalna nazwa). Program uroczystości obejmował:
10:00 – Msza Święta w intencji ofiar (Kościół Garnizonowy pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, Al. Racławickie 20) 11:00 – Przemarsz pod pomnik Ofiar Wołynia (Skwer Ofiar Wołynia)
11:45 – Wystąpienia okolicznościowe, złożenie kwiatów oraz Apel Pamięci
13:00 – Otwarcie wystawy „Wołyń 1943. Miejsca pamięci” (Plac Litewski)
Gros wydarzenia miało miejsce pod Pomnikiem Ofiar Wołynia przy Skwerze Ofiar Wołynia (opodal ul. Głębokiej). Nasza Fundacja była jednym z inicjatorów powstania upamiętnienia oraz aktywnie uczestniczyła w procesie jego powstawania.
Warto podkreślić, że wśród uczestników była – jak co roku - delegacja z Konsulatu Generalnego Ukrainy na czele z Panią Konsul Lidią Osoboluk. Wartę honorową zaciągnęli żołnierze 18 Brygady Zmotoryzowanej.
W wystąpieniach przedstawicieli lokalnych władz poza oczywistym aspektem pamięci i wołania o prawdę historyczna przewijał się kwestia przebaczenia i pojednania. Niestety była to również okazja do usłyszenia o nazwijmy to alternatywnej historii Ukrainy zaprezentowanej przez Pana Zdzisława Koguciuka. Na szczęście wydaje się jednak, że większość zgromadzonych nie podziela takich poglądów.
Prezydent elekt w tym samym czasie w Chełmie wyraźnie zaznaczył: „Bo nie o zemstę Oni wołają – wołają o krzyż, wołają o grób, wołają o pamięć." https://www.instagram.com/p/DL-0UpRu1gm/?img_index=7&igsh=MXFwcDhhZnZxYTk2OQ==
Następnie na Placu Litewskim (pod Pocztą główną) miało miejsce otwarcie wystawa IPN „Wołyń 1943. Miejsca pamięci”.
https://lublin.ipn.gov.pl/pl5/aktualnosci/225450,Otwarcie-wystawy-IPN-pt-Wolyn-1943-Ofiary-relacje-miejsca-pamieci-Lublin-11-lipc.html?search=70594635

Fotorelacja z uroczystości aut. Jana Fedirko – przedstawiciela FN - na tej stronie w zakładce Multimedia/Galeria: https://www.fundacja-niepodleglosci.pl/multimedia/3028-lubelskie-uroczystosci-upamietnienia-82-rocznicy-rzezi-wolynskiej